jueves, 13 de noviembre de 2014

O Home Vello

Esto ocurriu nun recuncho do mundo chamado Galicia....

Un home, vello, moi vello, atópase na súa cama esperando o momento último, esperando a que a parca o convirta en defunto.

Tivera unha vida plena da cal o escenario fora sempre o mesmo, a súa aldea, unha aldea de interior, amparada por un monte de piñeiros e castiñeiros, típica, tradicional, de labregos. De neno, coma moitos outros, era un traste, brincaba de terreo en terreo buscando se algún veciño esquecera recoller unha ensalada ou un tomate pra merendar debaixo de calquera castiñeiro. Non fora á escola, pero aprendera todo o necesario pra vivir dos seus páis, labrego e costureira respectivamente. Cando tiña 20 anos, polas festas do patrón da vila, coñecera a unha rapaza dunha aldea cercana. Ela era moi guapa, de cintura estreita e cabelo louro. Despois dun tempiño de mozos, casaran e, pioneiros eles, foran de viaxe de bodas a pasar uns días a Ourense.
Ó longo da súa vida, o noso home, traballara de moitas cousas: axudando no coche de línea ao seu tío, de labrego coma seu pai e mesmo pasara un tempo de axudante do recaudador da zona. Os seus empleos non lle deran unha vida de luxos, pero si o necesario pra levar unha boa vida. Tivera fillos e fillas, netos e netas, todos sen maoires problemas que o típico "rompeu o brazo ao caer da bicicleta" ou "devolve seguido porque lle fixo mal o cocido"
Xa nos últimos tempos, cos anos ao lombo, desfrutaba indo os sábados á tarde ata o bar da aldea pra tomar un café acompañado dunha brisca en compañía da súa muller e os seus veciños de toda a vida, pra despois saír ao fresco en verao, e ao sol en inverno, pra ver aos rapaciños máis novos da aldea xogar, e observar nas súas caras a felicidade e a alegría, esas que sólo as caras dos nenos amosan. Se tocaba a boa hora, remataba a tarde do sábado vendo o Celta de Vigo ou o Deportivo da Coruña no bar.
Fai un ano, mentres durmía, a súa muller falecera dun ataque ao corazón. Os primeiros días foran insoportables, porque a súa eterna compañeira, o seu eterno amor, xa non estaba..., pero coa axuda dos fillos, fillas, xenros, noras, netos, netas e ata bisnetos e bisnetas, volvera sorrir, aceptando cal era a función do tempo que lle quedaba na terra: reflexión. Pensar todo o que fixera, recordar todos os bos momentos, recordar e traer do pasado a mesmísima felicidade pra que, cando chegase a hora de se volver atopar coa súa dona fora un enorme sorriso o que poblase a súa cara.

Está o home tumbado na cama, é domingo e toda a descendencia marchou xa despois de pasar un día de familia na aldea. O home despediuse do resto da familia con máis afán do normal porque a súa intuición dille que vai morrer esa noite. Pasa un pouco das doce, e un estrano impulso lévao a erguerse da cama, vestirse, agarrar o bastón e ir andando ata o punto no que a aldea desaparece e o monte de piñeiros e castiñeiros comeza a ser o ambiente reinante. Alí, na entrada ao monte está unha figura alta, cunha capa negra e unha gadaña que o invita a entrar na fraga. Empuxado por dúas ou tres pequenas fadas, o home perde totalmente o medo á morte que o enfrenta con aspecto terrorífico pero que, aínda así, provoca serenidade. O espectro pon a súa man no hombro do home e acompañando o movemento do mesmo, introdúceo na fraga, onde trasnos e mouras lle amosan o camiño ata un altar de pedra onde a súa muller o espera, co aspecto de moza do mesmo día que a coñeceu.

Faleceu pouco antes das doce da noite, di o doutor da aldea, comunicando á descendencia do noso home o pasamento do mesmo.

E así remata esta historia, cando todos, fillos, fillas, netos, netas, bisnetos e máis bisnetas, así coma os veciños e amigos choran enriba dun corpo que, aínda que non ten vida, si ten o máis intenso e bonito dos sorrisos.